Boekpresentatie
Op 20 april was het dan eindelijk zo ver. ‘Boven het maaiveld’ zag het levenslicht tijdens een masterclass van MVO Nederland over leiderschap. Het landhuis op Landgoed ‘De Horst’ stond een middag in het teken van het boek, de leiders in het boek en natuurlijk ook van mij (de schrijver). Er volgt nog een verslag, maar alvast een paar mooie kiekjes (van vriend Olaf de Jager).
Boek binnen van de drukker
Vandaag zijn de boeken binnen gekomen van de drukker en afgeleverd aan het centraal boekhuis. Maandag gaan ze de verkoop in. Kijk mee als ik voor het eerst het boek zie, voel en ruik.
Geen draagvlak, maar draagkracht
In mijn gesprekken met bedrijven die maatschappelijke verantwoord ondernemen (MVO) ambitieus oppakken, worden er veel vragen gesteld over het creëren van draagvlak. Bedrijven starten met MVO door een aantal mooie projecten te doen voor de ‘quick wins’, zetten de eerste stappen naar transparantie door een maatschappelijk verslag te maken en schrijven een MVO-beleid met speerpunten en wellicht een vleugje visie. Deze stappen zetten bedrijven veelal voortvarend en met succes, maar zonder het proces en de cultuur van het bedrijf al te veel te verstoren. Kortom MVO is leuk voor erbij. Maar bedrijven zijn toe aan de volgende stap: MVO een vanzelfsprekend onderdeel maken van de bedrijfsvoering. Datgene waar de 3 P’s ooit voor bedacht zijn. Deze stap kun je onmogelijk zetten zonder de betrokkenheid, het ‘commitment’ of zo je wilt, het draagvlak bij alle collega’s in de organisatie. Een stevige uitdaging. De vraag is alleen hoe zorg je voor draagvlak en wat heb je er eigenlijk aan?
Eigenlijk is ‘draagvlak creatie’ een verkeerde term. Draagvlak is inactief, alsof het een willoze groep mensen is die gedogen of in het beste geval ondersteunen wat iemand anders bedacht heeft. Terwijl dat niet is waar bedrijven naar zoeken. De echte vraag is namelijk, dat bedrijven willen dat mensen in de organisatie zelf aan de slag gaan met duurzaamheid. Dat ze zelf invulling gaan geven aan de triple bottom-line gedachte. Dat ze zelf gaan innoveren en creëren op een duurzame wijze. Dat ze zelf gaan acteren op basis van hun eigen bijdrage aan de maatschappij.
De wens is meer dan draagvlak, bedrijven hunkeren naar draagkracht. Een stuwende kracht vanuit mensen om de organisatie duurzaam te veranderen. In die ene zin zitten twee belangrijke uitgangspunten. MVO is verandering en mensen zijn de stuwende kracht van die verandering.
Wars van verandering
De mens is van nature wars van verandering, hoor je vaak zeggen. Veranderingen worden tegengehouden door mensen, ze dwarsbomen verandering. Waarom gaan mensen dan elk jaar op vakantie? Ze kiezen er bewust voor om alles om hen heen te veranderen: ander huis, ander land, ander klimaat, andere cultuur, ander eten, andere buren. We kiezen er zelfs bewust voor om ons luxe huis uit te gaan om weer nomadisch te gaan leven op de camping. Mensen hebben geen weerstand tegen verandering. Mensen hebben weerstand tegen veranderd worden.
Verandering is motivatie
Organisaties zijn ingericht om het gedrag van mensen zo te beïnvloeden dat de beoogde doelen behaald worden. De controlerende functie van de chef, klantvriendelijkheidstrainingen, beoordelingscycli, bilateraaltjes met de leidinggevende, proceshandboeken, veiligheidsvoorschriften, KPI’s en bonussen. Al deze methodieken binnen organisaties worden ingezet om mensen te motiveren en zijn allen terug te leiden tot de ‘wortel en stok’-methodiek. Als je het goed of uitzonderlijk goed doet, krijg je een positieve prikkel. Als je het niet goed doet krijg je een negatieve prikkel. Deze manier van organiseren volgens Pavlov en Skinner heeft ons binnen organisaties veel opgeleverd. Efficiency en kwaliteit zijn enorm verbeterd. De vraag is of deze ouwe trouwe instrumenten ook werken om MVO verankerd te krijgen in organisaties.
MVO draagvlak of draagkracht
De belangrijke vraag die gesteld moet worden voordat aangevangen wordt met het creëren van betrokkenheid van mensen bij MVO in je organisatie is: ‘Wat wil je van je mensen? Wil je draagvlak of draagkracht?’ Draagvlak kun je vergelijken met compliance, voldoen aan de gestelde regels. Bij draagkracht maak je gebruik van de kennis, creativiteit, daadkracht en betrokkenheid van alle mensen in de organisatie. Medewerkers gaan zelf nadenken over de gevolgen en kansen van MVO op hun specifieke werkterrein.
Draagkracht
Volgens de in 2010 overleden managementgoeroe CK Prahalad is duurzaamheid de driver voor innovatie. Zijn visie wordt eigenlijk gevolgd door managementgoeroe nummer twee, Michael Porter met zijn stuk over Shared Value. Daarin geeft hij aan dat door niet alleen financiële waarde, maar ook sociale waarde na te streven veel innovatie te behalen is, die goed voor de business is. Innovatie is dan ook de grote belofte van MVO. De bewijzen hiervoor zijn overduidelijk. MVO-bedrijven doen het financieel gezien beter dan hun ‘gewone’ collega’s. Wellicht het meest overduidelijke bewijs wordt geleverd in het boek ‘Firms of Endearment’ van Raj Sisodia. In dit boek is onderzoek gedaan naar bedrijven waar alle stakeholders van houden. De vraag die gesteld werd, was letterlijk: ‘Which company do you love?’ Bedrijven waarvan alle stakeholders houden scoren uitermate goed. Over een periode van 10 jaar werden deze bedrijven 10 keer meer waard dan de S&P500 en zelf 3 keer zoveel als de veel geprezen bedrijven uit het boek ‘Good to great’ van Jim Collins.
Hoe creëer ik draagkracht bij mensen?
Er is een belangrijke bijsluiter bij de bekende manier van motiveren via de wortel en de stok. Uit onderzoeken blijkt dat het belonen of bestraffen van gedrag uitstekend werkt voor mechanische taken zoals eenvoudig productiewerk in een fabriek of gestandaardiseerd administratief werk op kantoor. Maar als mensen gemotiveerd moeten worden om hun creativiteit, zorgzaamheid, klantvriendelijkheid, improvisatievermogen of innovatiekracht te gebruiken, dan zorgen ‘wortel en stok’-motivaties voor een slechtere uitkomst. Als je mensen vraagt om iets te bedenken, creëren wat nog niet eerder is gedaan, iets dat niet in een procesbeschrijving staat, dan werken bonussen averechts. Denk dan niet alleen aan financiële bonussen, maar ook aan status (de medewerker van de maand), waardering van de manager e.d. Alle ‘als dan’-motivatoren remmen het zelfmotiverend vermogen van mensen. Daniel Pink legt dit op overtuigende wijze uit in zijn boek ‘Drive’ waar ook een treffend Youtube filmpje bij is.
Hoe dan wel?
Er is natuurlijk geen recept voor succes. Elke organisatie is anders. Andere cultuur, andere historie, andere processen, andere markt. Constante in het geheel is dat draagkracht voor MVO over mensen gaat. De zelfdeterminatietheorie (snel weer vergeten) gaat uit van drie universele menselijke behoeften: autonomie (zelf bepalen), competentie (ergens goed in zijn) en verbondenheid (bij een groter geheel horen). Als je deze behoeften aanspreekt dan raken mensen gemotiveerd, productief en gelukkig. Dat verklaart de inherente weerstand tegen verandering. Als iemand anders voor jou gaat bepalen wat jij moet veranderen in de manier waarop je werkt, met wie je werkt, wanneer je werkt en wat je doet, dan brengt diegene je autonomie in gevaar. Het gevolg is dat de hakken in het zand gaan. Randvoorwaarde voor succes is dus de daadwerkelijke betrokkenheid van mensen in je organisatie. Bedenk niet voor mensen wat hun bedrijf aan MVO moet gaan doen, maar laat mensen zelf bedenken wat zij belangrijk vinden om te veranderen. Alleen dat is al de helft van het werk.
MVO kan leiden tot zingeving bij medewerkers; het behoren bij een organisatie die bijdraagt aan de samenleving. Werken aan de maatschappelijke verantwoordelijkheid van de organisatie is eervol en draagt bij aan de behoefte tot verbondenheid. Door autonomie en verbondenheid als basis te nemen voor het MVO- veranderproces worden twee van de drie intrinsieke motivatoren aangesproken bij collega’s. Twee ingrediënten voor het fundament van duurzame verandering in jouw bedrijf.
Op 24 april en 7 juni geef ik een workshop over Draagvlak creatie. Er zijn nog plaatsen beschikbaar.
Almost there! Eerste drukproef binnen
Vandaag kwam de eerste drukproef van ‘Boven het maaiveld’ binnen. Een PDF met mijn teksten in de vorm waarin ze in het boek gaan komen. Maanden heb ik tegen mijn gewone lettertje op de tekstverwerker aangekeken. Nu ziet het er gelikt uit. Met ‘Boven het maaiveld’ bladnummering, tussenbladen, hier en daar een icoontje en de tekst in mooi lettertype gezet. Het betekent ook, weer door het hele boek heen. Leest het lekker en logisch? Is er op de juiste plekken ruimte voor een notitie? Zijn de illustraties duidelijk? Het is nog niet af, maar de finale check en het finale los laten komt wel heel dicht bij.
Ondertussen komen de inschrijvingen voor de masterclass ‘Leiderschap voor duurzame verandering’ binnen. Het event van MVO Nederland waar mijn boek wordt gelanceerd, met bijdragen van Alexander Pechtold, Marije Koets, Salem Samhoud, Bert van Boggelen en Hans Couzy. Wil je er bij zijn? Meld je dan aan! Ook met de promotie van het boek ben ik hard aan de slag. De carrière pagina van De Telegraaf gaat zeer waarschijnlijk aandacht aan het boek besteden. Mocht je me nog kunnen helpen aan een mooie ingang bij de media, dan hoor ik het natuurlijk graag! Almost there!
In de kast
Zondag vierden we de 45e trouwdag van mijn ouders met een lunch in mijn geboortedorp Pijnacker. Mijn ouders komen allebei uit een groot gezin. Mijn vader heeft 8 broers en zussen en mijn moeder zelfs 13 stuks. De gesprekken bij mijn ouders gaan dus vaak over familie. Kinderen van kinderen van zussen en broers, waarvan ik dan heel diep moet nadenken wie dat ook alweer zijn en hoe dat dan zit. Ook mijn aanstaande boek wordt door mijn trotse ouders natuurlijk in onze enorme familie besproken. Nu blijk ik een aangetrouwde tante te hebben die werkt in een boekhandel in Den Haag. En boekhandel Paagman, vestiging Passage heeft twee van mijn boeken besteld om bij hen in de kast te zetten in de hoop dat ze verkocht gaan worden.
Nogal wiedes zul je misschien denken. Je schrijft een boek, het wordt uitgegeven en dus is er vast ergens een boekhandel die dat ding koopt en in de kast zet. Maar zo werken blijkbaar mijn hersens en gevoelens niet. Ik ben er best een beetje van onder de indruk. Het schrijven van dit boek is tot nu toe een mooi organisch, maar ook naïef proces geweest. Een typische onderneming: ‘We zien wel waar het schip strand.’ Of zoals Willemijn Verloop het zo mooi in ons gesprek zei: ‘Leiders moeten ook unreasonable zijn. Anders zijn er veel te veel redenen om het niet te doen.’ Het besef dat mijn boek in mijn stad, Den Haag, in een boekhandel in het centrum zal staan, emotioneert me. Een interessante cocktail van trots, opwinding en een vleugje angst. Want straks moeten die twee boekjes (of meer) in Den Haag nog wel verkocht worden, uit de kast!
MVO kruipt dichter naar de kern
De afgelopen weken heb ik deelgenomen aan aantal stakeholderbijeenkomsten. Veelal een middag waarin een bedrijf een aantal mensen uitnodigt om feedback te geven op het MVO beleid. Onder de deelnemers mensen van alle pluimage: investeerders, klanten, leveranciers, wetenschappers, belangenorganisaties en ik dus. Een spannende bezigheid voor bedrijven, want hoe gaan al die verschillende belanghebbenden reageren op het wel en wee van het bedrijf? Na een paar van deze bijeenkomsten zie ik een trend ontstaan.
Van CRM naar SRM
‘De klanten betalen onze boterham’, is een veel gehoorde uitspraak bij ondernemers. Elk zichzelf respecterend bedrijf heeft een CRM (Customer Relationship Management) systeem waarin ze alle contacten met hun klant kunnen vastleggen. De ondersteunende systemen zijn er dus wel. Maar hoe zit het met de bijbehorende klantgerichte cultuur? Hoeveel regelruimte hebben medewerkers om klanten daadwerkelijk tevreden en gelukkig te maken? Procedures, algemene voorwaarden en andere regels staan echte klantvriendelijkheid vaak in de weg. Maar zelfs met gelukkige klanten alleen ben je er natuurlijk niet. We leven in een interconnected wereld waarbij zelfs hele grote bedrijven slechts een schakeltje in de keten zijn. Bedrijven moeten dus naar het Stakeholder Relation Model toe. Niet alleen gelukkige klanten ten koste van de leverancier. Niet alleen gelukkige aandeelhouders ten koste van de medewerker. Nee, MVO is de economie van en-en, niet van of-of.
Bedrijven waar mensen van houden
‘Tja’, hoor ik je al denken. ‘Je kan niet iedereen te vriend houden. Er moet ook nog geld verdiend worden!’ Natuurlijk MVO staat niet voor niks voor People, Planet en Profit. De bedrijven die voorop lopen bewijzen dat MVO geen windeieren legt. Sterker nog, ik durf te zeggen: ‘Gouden eieren.’ Uit diverse onderzoeken blijkt dat duurzame bedrijven beter door de crisis komen. Het meest overtuigende bewijs komt uit het boek ‘Firms of Endearment’ In dit bijzondere boek wordt onderzoek gedaan naar bedrijven waar iedereen van houdt. Aan duizenden ondervraagden wordt letterlijk gevraagd: ‘Which company do you love?’ Uit de lange lijst van antwoorden zijn de bedrijven gehaald waar alle stakeholder groepen van houden. Ze hanteren hiervoor de mooie afkorting SPICE: Suppliers, Partners, Investors, Customers en Employees (lekker makkelijk te onthouden). Bij de 30 best scorende bedrijven zitten ondermeer Harley Davidson, Google, Timberland en Ikea. Van deze bedrijven wordt de waarde ontwikkeling afgezet tegen de S&P500 (de Amerikaanse AEX) en de vermaarde ‘Good to Great’ bedrijven uit de management bestseller van Jim Collins. De resultaten zijn verbluffend. De bedrijven uit Firms of Endearment zijn over een periode van tien jaar tien keer zoveel in waarde gestegen als de S&P500 en drie keer zoveel als de bedrijven uit ‘Good to Great!’
Eerst de visie, dan de mensen
Uit de verschillende stakeholdersbijeenkomsten beloofde ik je een rode draad. Stap een op de duurzame weg is meestal een aantal succesvolle projecten en programma’s waarin bedrijven het wagenpark verduurzamen, het pand energie zuiniger maken, diversiteit stimuleren en maatschappelijke bijdragen leveren. Daarna wordt er door enthousiaste mensen in de organisatie een duurzaam product ontwikkeld, die inspeelt op de trend in de markt. Maar nu komen bedrijven aan bij de belangrijkste vraag: ‘Hoe krijgen we MVO in de hoofden en harten van alle medewerkers? Hoe zorgen we dat MVO normaal wordt?’
De vraag die ik een aantal malen heb gesteld, leidde tot vragende gezichten, gevolgd door gekrabbel op hoofden: ‘Hoe hebben jullie MVO ingebed in de visie en missie van het bedrijf?’ Veelal ontbreekt een richting gevend vergezicht. Blijft de visie bij een koude beschrijving van het wat van de organisatie doet, maar zegt het niks over het waarom. Een goed voorbeeld van een visie die wel duidelijk richting geeft, is die van Microsoft: ‘We help people and businesses throughout the world to realize their full potential.’ Geen woord over software, computers of ICT. Maar klip en klaar waar Microsoft het voor doet.
Natuurlijk ben je er niet met alleen een messcherpe visie waar al je stakeholders enthousiast van worden. Maar het begint daar wel. Op basis van die visie kun je al je activiteiten ijken en sturen. Wie neem je aan? Hoe ontwikkel je je medewerkers? Welke klanten wil je hebben? Hoe ga je met je leveranciers om? Welk rendement wil je je aandeelhouders geven? Welke sociale projecten ga je doen? Waar koop je in? Vanuit die visie kun je medewerkers inspireren om hun gedrag bij te stellen en zelf actie te ondernemen. En dat inspireren begint al bij het ontwikkelen of herijken van die visie. Want dat doe je natuurlijk niet in de directiekamer! Dat doe je vanaf het begin af aan samen, met je stakeholders. Alleen met een visie die richting geeft aan het bedrijf en dus ook aan de bedrijfsspecifieke invulling van MVO, is het mogelijk om MVO vanzelfsprekend te maken binnen jouw organisatie.
20 april: Lancering van het boek
De komende dagen zet ik de laatste puntjes op de i. Nog een heel klein beetje polijsten en dan is het boek af. Ten minste voor mij. Ik draag de zorg voor die bijna 50.000 woorden over aan de uitgever, die de teksten persklaar gaat maken, gaat zetten en uiteindelijk drukken. Voor mij breekt nu dus een nieuwe fase aan: de marketing. Want laten we wel zijn, er worden jaarlijks vele boeken geschreven over leiderschap. Dus waarom zou een boekhandel of een belangrijke online verkoper als managementboek.nl mijn boek nu in de etalage zetten. Natuurlijk doet de uitgever er van alles aan om ervoor te zorgen dat ‘Boven het maaiveld’ onder de aandacht komt. Maar ik ben niet van plan om de komende maanden op mijn handen te gaan zitten.
Een eerste activiteit die ik samen met mijn collega’s van MVO Nederland ga organiseren, is een masterclass Leiderschap op 20 april. Doordat ik vanuit MVO Nederland samenwerk met ‘De Baak’ is het gelukt om de masterclass in het prachtige landhuis op landgoed ‘De Horst’ te houden. Tijdens deze masterclass vindt niet alleen de lancering van het boek plaats, maar kunnen de deelnemers ook in gesprek met een aantal leiders die ik gesproken heb voor mijn boek. Hans Couzy (oud-bevelhebber van de Landmacht), Marije Koets (directeur Vitae) en Alexander Pechtold (fractievoorzitter D66) hebben al toegezegd, dus dat belooft een mooie middag te worden. Deelnemers krijgen niet alleen een mooie middag, maar ook het boek (met of zonder handtekening van de schrijver;-) Tegen betaling van het luttele bedrag van 149 Euro kun je deelnemen aan de middag. Inschrijven kan via deze link. Met een beetje geluk is er nog een journalist te porren voor een mooi stukje of een recensie.
Met de organisatie van zo’n lancering doemt er direct een nieuw dilemma op: Wat doe je met al je vrienden die elke keer maar weer naar je verhalen hebben moeten luisteren over dat boek? Die kan ik toch moeilijk 149 piek laten betalen omdat ze met mij willen toasten op het boek! Ik heb de masterclass daarom bestempeld tot de zakelijke lancering. Voor vrienden en familie moet ik dus ook nog een klein feestje organiseren… Een boek schrijven is dus een aardig klusje, maar daarna begint het harde werken pas!
Een ochtendje werken bij: Gispen
Mijn huis staat vol met Gispen stoelen. De oude stalen buistoelen uit de jaren 30 zijn nog steeds hip en worden zelfs nog volop geproduceerd. Mijn beeld van het moderne Gispen was die van de saaie grijze jaren 90 bureau’s en vormloze bureau stoelen. Na een ochtend werken op de meest uiteenlopende stoelen en meubels die allen prachtig en comfortabel waren, heb ik mijn mening 180 graden bijgesteld. Ik ben hernieuwd fan van Gispen, nu van oud en nieuw.
Wellicht is het mijn oppervlakkigheid of mijn extreme gevoeligheid voor kleur en vorm, maar ik word vrolijk en raak geïnspireerd door waar ik zit, hoe het voelt, hoe het er uit ziet en welke kleur het heeft. Uit mijn contacten met hoogleraar Peter Vink van de TU Delft, weet ik dat ik daar niet de enige in ben. Mensen worden enorm beïnvloed door hun omgeving. Als je staand vergadert, dan ben je meer to-the-point. Als je een gesprek hebt in een comfortabele fauteuil dan worden je gesprekken persoonlijker gesprek. En als je samen aan een ronde tafel zit, dan is je overleg effectiever en evenwichtiger. Allemaal uitgangspunten waar Gispen rekening mee houdt bij het ontwerp van kantoren en meubilair.
Thuis in een Gispen 412 (ontwerp 1934)
Rustige kantooromgeving
Kantooromgeving met veel impulsen
Binnen Gispen zelf wordt natuurlijk ook gebruik gemaakt van alle kennis over effectief en plezierig werken. Er is een kantoorgedeelte waar rust en concentratie centraal staat. Veel rustige kleuren en ruimte. Dat merk je direct als je daar bent. Een andere deel van het kantoor is voor de energie en het gesprek. Hier verschillende soorten vloerbedekking. Drukke muren waar medewerkers hun eigen inspiratie aan de muur kunnen hangen. Een plek waar ik me direct thuis voel.
Duurzaam
Biologisch afbreekbaar tafelblad
Duurzaamheid staat bij Gispen hoog in het vaandel. Zo hebben ze drie duurzame tafelbladen ontwikkeld. Een van staal die volledig herbruikbaar is, een van kunststof die bestaat uit 95% afval van ondermeer de binnenkant van Boeing vliegtuigen en een van 100% biologisch afbreekbaar materiaal. Het laatste tafelblad kun je bij wijze van spreken na gebruik begraven in je achtertuin. Zelfs de coating van de bamboetoplaag is biologisch afbreekbaar omdat het gemaakt is van luizenpoep (klinkt vies, maar wel duurzaam!).
Thuiswerken
Ook aan het thuiswerken heeft Gispen gedacht. Diverse oplossingen voor thuis comfortabel en verantwoord werken. Mijn favoriet is de lounge achtige, maar zeer ontspannen zittende laptop stoel, die helaas niet in mijn achterbak pastte!
NB: Tijdens de week van het nieuwe werken, werken een aantal collega’s van MVO Nederland een of meerdere dagen bij partners op kantoor. Om te ondervinden of flexibel bij elkaar werken nu eigenlijk werkt.
Een middagje werken bij: Het ministerie van EL&I
Het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie ofwel EL&I ligt op een steenworp afstand van Den Haag Centraal, net als alle andere ministeries overigens. Vanaf het treinstation loop je langs het gebouw van VNO NCW en als je het SER gebouw ziet ben je net te ver. Kortom, het centrum van de poldermacht is daar rijkelijk vertegenwoordigd. Ik ga kennismaken met Saskia de Smidt, die als beleidsmedewerker verantwoordelijk is voor sociale innovatie. Voorwaarde voor ons gesprek is dat ik daarna bij EL&I mag flexwerken. Het is per slot van rekening de week van het nieuwe werken en MVO Nederland komt naar u toe deze herfst om bij u te flexwerken. Mijn eerste werkplek is dus bij EL&I. Kun je bij een ministerie als buitenstaander überhaupt internet op en is er wel een plekje beschikbaar? Ik ga het ondervinden.
Beveiliging
Ondanks het altijd vervaarlijk uitziende uniform van de beveiligingsmevrouw en de noodzakelijke legitimatie check (zonder geldig legitimatiebewijs kom je dus echt een ministerie niet binnen), werd ik bijzonder vriendelijk geholpen en verzeilde ik in een goed gesprek over de aankomende staking van het openbaar vervoer in de grote steden. Bij de balie stond op een bordje direct aangegeven dat er in het ministerie Wifi beschikbaar is en de beveiligingsmevrouw schrijft de inlogcode op een geeltje. Wachtend op mijn gastvrouw kan ik dus al direct op mijn laptop mijn mail ophalen. Een goed begin is het halve werk zullen we maar zeggen!
Nieuw en oud
Atrium waar oud en nieuw elkaar ontmoeten
Het ministerie maakt gebruik van meerdere gebouwen waarvan Bezuidenhoutseweg 20 en 30 verbonden zijn met elkaar. Hoe dat precies werkt snap ik ook niet, want volgens mij staan er nog wel wat panden tussen. Grappig is wel dat nummer 20 een gebouw is uit jaren 70 of 80 met niet echt veel sfeer. Maar na de overgang naar nummer 30 kom je terecht in de grandeur van weleer. Hoge plafonds, gangen met booggewelven en een prachtige combinatie met moderne nieuwbouw. Hier zit ook de hippe coffeecorner die niet zou misstaan bij een hoofdkantoor van een multinational. Een uitstekende plek voor een bespreking en wellicht het begin van een nieuw idee en een nieuwe samenwerking.
Flexen
Flexen bij EL&I met veel dossiermappen
Alle ambtenaren bij EL&I hebben flexplekken en dus geen eigen plek. Nou ja, behalve de directie. Hier valt dus nog wel wat sociaal te innoveren. De flexplekken worden niet geboekt, dus wie het eerst komt, het eerst maalt. Afdelingen werken in vlekken en zitten dus niet echt door elkaar heen. Uiteindelijk zitten veel mensen toch bijna dagelijks op dezelfde plek. Arbo technisch is alles natuurlijk picobello voor elkaar met in hoogte verstelbare bureaus en stoelen. Ik kreeg ook een mooi plekje naast een bijzonder vriendelijke, maar wel drukke ambtenaar die het digitaliseringstijdperk nog niet echt was binnen getreden, gezien zijn bureau bezaaid met dossiermappen. Daarnaast kon ik merken dat hij nog had leren typen op een analoge typemachine, want hij ramde bijna door het toetsenbord heen.
Flexwerken bij de overheid kan dus uitstekend. Je moet wel een chaperonne hebben aan de binnenkant om je langs de beveiliging te leiden.
NB: Tijdens de week van het nieuwe werken, werken een aantal collega’s van MVO Nederland een of meerdere dagen bij partners op kantoor. Om te ondervinden of flexibel bij elkaar werken nu eigenlijk werkt.
Brochure uitgeverij is binnen!
Elk half jaar maakt Uitgeverij UnieBoekHetSpectrum een brochure voor de boekhandel waarin de nieuwe uitgaven staan. Nou ja, brochure. Zeg maar gerust een dik boek. Prachtig vormgegeven en dit keer met mijn boek erin (yeah!). Check het filmpje waar ik de brochure voor het eerst opensla.
